Kryzys psychiczny może pojawić się w życiu każdego. Dotyka niezależnie od wieku, charakteru czy tego, jakie masz doświadczenia. Czasem dzieje się tak, ponieważ ostatnio wydarzyło się coś nagłego, innym razem to skutek długiego przeciążenia. Kiedy ktoś bliski zaczyna wyraźnie się zmieniać, zamyka się w sobie lub sygnalizuje, że coś jest nie tak, to zupełnie naturalne, że chcesz pomóc. Problem w tym, że często nie wiadomo, jak zareagować. Boisz się powiedzieć coś nieodpowiedniego albo nie rozumiesz, czego Twój bliski tak naprawdę potrzebuje. Co robić?
Jak rozmawiać z osobą w kryzysie?
Najważniejsze to podejść do rozmowy spokojnie. Uważnie wysłuchaj i nie oceniaj. Osoba w trudnym stanie rzadko potrzebuje gotowego rozwiązania. Częściej potrzeba jej zrozumienia, bezpieczeństwa i obecności. Zacznij od prostych słów, jak „Jestem tutaj. Możesz mi powiedzieć tyle, ile chcesz”. Samo poczucie, że ktoś jest obok, potrafi dać ukojenie. Nie trzeba od razu prowadzić głębokiej rozmowy, bo już sama świadomość tego, że komuś zależy, bywa kojąca.
„To, co czujesz, jest ważne”. Osoba w kryzysie często ma przeświadczenie, że jej emocje są przerysowane lub nieuzasadnione. Uznanie tych uczuć pomaga zdjąć część ciężaru.
„Nie jesteś z tym sam/a”. Czasem jesteśmy przekonani, że musimy być silni niezależnie od sytuacji, a tak nie jest. Warto delikatnie przypomnieć, że proszenie o pomoc jest naprawdę w porządku i otwiera drogę do dalszych kroków. Z pomocą przychodzi także terapia od https://studioterapii.pl/.
Czego lepiej nie mówić?
Czasem w dobrej wierze mówisz coś, co miało wesprzeć bliską osobę, a zamiast tego niechcący pogłębiasz jej poczucie winy. W efekcie osoba w potrzebie może się bardziej wycofać.
Powiedzenie, że wszyscy tak mają, może z pozoru wydawać się neutralne. Z pewnością próbujesz w ten sposób przekazać, że wiele ludzi radzi sobie z podobnymi problemami i bliski nie jest w tym odosobniony. Jednak takie zdanie umniejsza temu, co dana osoba przeżywa. Kryzys jest indywidualny; bliski może poczuć, że jego emocje nie są warte uwagi.
Jednym z najbardziej obciążających zdań jest mówienie, że należy wziąć się w garść. W kryzysie jest to zazwyczaj po prostu niemożliwe. W innym wypadku kryzysu w ogóle by przecież nie było. Osoba, która to usłyszy, zazwyczaj tylko poczuje się gorzej i straci do Ciebie zaufanie.
Negowanie uczuć, twierdząc, że ktoś przesadza, to najkrótsza droga do tego by zamknął się w sobie. Nawet jeśli dla Ciebie sprawa wydaje się błaha, to dla danej osoby w tym momencie może być niewyobrażalnym ciężarem. Twierdzenie, że inni mają gorzej, nie pomaga nikomu. Cierpienia po prostu się nie porównuje.
Jak w takim razie pomóc?
Nie zawsze trzeba coś mówić. Czasem pomoc to małe gesty, takie jak sama obecność. Bycie obok bez presji, bez oczekiwania rozmowy, z gotowością do wysłuchania: to często jest bardzo cenne. Możesz także pomóc w codziennych obowiązkach. Zrób zakupy, ugotuj obiad czy zabierz bliskiego na spacer. To drobne rzeczy, które dają chwilę oddechu.
Artykuł sponsorowany
Ciekawy artykuł!